فخر : يك احتمال ارتباط اين آيه بآيت جلو اين است كه چون در اول امر باحسان و خوشرفتارى با بيچارگان شده است ، در اين آيه يادآورى شده است كه آن دستورها بمنفعت خود مردم است چون خداوند احتياج به چيزى ندارد و همه چيز بقدرت او است . « وَلَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ » 132 طبرى : اين جمله اشاره است بمطلب چند آيه جلو و قضيّه بنى ابيرق كه آرد و زره و اسباب جنگ همسايه را دزديدند و يكى آنها مرتدّ شد و فرار كرد ، اين آيه تهديد است براى آنها كه روش بنى ابيرق و دزد كافر را تقليد كنند . « وَلِلَّه ما فِي السَّماواتِ » جهت تكرار اين جمله در دو آيه بعقيده ى بعضى فقطَّ براى تأكيد و تثبيت مطلب است ، ولى ديگران گفته‌اند براى نماياندن سه جهت در سه نوبت گفته شده است : اوّل - براى لزوم اطاعت خدا كه چون زمين و آسمان آفريده ى او است بايد مطيع باشيم . دوّم - براى توضيح اينكه بينيازى و ستايش منحصر به او است گفته شده است : آسمان و زمين پديده ى او است . سوّم - چون آسمان و زمين بقدرت او است پس بهتر و كيل و نگهبان خداوند است و بس . فخر : در نوبت اوّل اين جمله براى توضيح آيت جلو است كه گفته شده است زن و مرد كه از هم جدا شوند گشايش كارشان با خدا است ، در اين آيه استدلال شده است كه چون آسمان و زمين بقدرت خداوند است پس گشايش و آسايش زن و مرد آسان است و ممكن . در نوبت دوّم براى توجه خاطر مخالفين كه چون گفته شده است : از كفر و انحراف خوددارى كنيد ، با اين جمله فهمانده شده است كه آفرينش و زمين و آسمان بقدرت خدا است و از دين و ايمان شما بىنياز است . در نوبت سوّم اظهار مطلب ديگرى است كه چون زمين و آسمان ملك خدا است ميتواند مردم منحرف را يكباره نابود كند و ديگرى بجاى آنها بياورد . « إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ وَيَأْتِ بِآخَرِينَ » 133 طبرى : اين جمله ها